In vermogensbeheerland is er een duidelijke trend: klanten worden steeds vaker verleid om uit publiek genoteerde aandelen en obligaties te stappen en over te gaan naar zogeheten private equity en private credit. Oftewel: niet-beursgenoteerde ondernemingen en niet-beursgenoteerde leningen. Dat klinkt exclusief. En exclusief klinkt al snel als beter.
Opmerkelijk is vooral het timing-argument. Na een decennium met uitzonderlijk goede resultaten in private markten wordt juist dát verleden nu gebruikt om klanten te laten overstappen. Terwijl je net zo goed kunt zeggen: publieke aandelen hebben het óók uitstekend gedaan, dus waarom zou je daaruit weg moeten? Rendementen uit het verleden zijn blijkbaar alleen relevant als ze het verkooppraatje ondersteunen. Een 2e argument klinkt aantrekkelijker dan het is: private equity en private credit zouden ‘minder gevoelig zijn voor korte-termijnbewegingen op de beurs’.
Private equity klinkt exclusief en beter, maar blijf gewoon in publieke aandelen
Dat klopt… maar vooral omdat ze nauwelijks geprijsd worden. Er is geen handel per minuut; waarderingen verschijnen vaak maar 1 keer per maand, kwartaal, of nog minder. Dat je de daling niet ziet, betekent niet dat die er niet is. De onderliggende bedrijven kunnen door dezelfde onrust gewoon minder waard zijn geworden. Het verschil is alleen dat het scherm het nog niet toont. Als dát de belofte is, dan is er een eenvoudiger alternatief: blijf in publieke aandelen. Je houdt liquiditeit, profiteert van sterke rendementen, en als het onrustig wordt? Kijk gewoon niet. Laptop dicht, wachten tot de storm overwaait. Kortom: scherm uit, discipline aan. Dan krijg je hetzelfde ’rust-effect’ tegen lagere kosten en met behoud van liquiditeit.
(020) 767 17 25 | [email protected]
